Wasabi en Patrick

Sinds de 17 jaar oude Prius van mijn vrouw is overleden, rijdt ze in mijn auto naar haar werk. Ik verplaats me voor de wat kortere afstanden in een 20 jaar oude Suzuki Alto. Dit licht geroeste wagentje lag bijna op de sloperij nadat de eigenaresse was overleden. Ik kocht het met nog een paar weken apk-keuring van de erfgenaam voor 150 euro.

​Voor de langere ritten heb ik een ruimere keuze en mag ik soms een auto gebruiken van mijn compagnon met wie ik houthak-workshops organiseer. We hebben de gewoonte onze auto’s namen te geven. Onze gezamenlijke Landcruiser doopten we ‘Shirleyonze Hongqi heette ‘Mingzijn Aston Martin ‘Patrick’ en mijn Suzuki noem ik ‘Wasabi

Vandaag heb ik een afspraak bij een GGZ-instelling op de Veluwe en had ik de beschikking over ‘Patrick’. Dit is een 007-achtige Aston Martin Rapide. Een tijger van een auto met een V12 blaffende 6 liter benzinemotor. Een energie slurpend beest met het grommende geluid van een troep leeuwen dat je het gevoel geeft te heersen over de snelweg.

Toch ​​koos ik voor de 150 euro roestige ‘Wasabi’. Ondanks het gevaar voor eigen leven, het ongemak van beslagen ruiten en motorstoringslampjes die willekeurig beginnen te branden tijdens de rit, geniet ik er toch van. Ik geniet van de eenvoud. Ik hoef hem niet af te sluiten en ben niet bang dat iemand er een kras of deuk in maakt. De Japanse eend wekt ook nostalgische gevoelens in me op. In de Suzuki van mijn moeder reed ik twee keer naar Zuid-Frankrijk met mijn jeugdvriend Ramón. We hielden van het rustige roffeltje in de motor en het bescheiden brandstofverbruik.

Autoliefhebbers zullen me voor gek verklaren dat ik in een Suzuki stap, terwijl ik in een Aston Martin kan rijden. Soms wordt plezier bepaald door atypische en persoonlijke dingen.

Ook op je werk is plezier een bewezen factor om stevig in het zadel te blijven zitten. Twintig procent van je werktijd iets plezierigs doen, geeft je al significante bescherming tegen afbrandverschijnselen. Dat hoeft heus niet groots en meeslepend te zijn. Misschien is een favoriete locatie, groep patiënten of verrichting helemaal jouw ding. Je bent daar waarschijnlijk ook beter in dan je collega’s en daarom gaat het je gemakkelijk af. Misschien is het een specifiek tijdstip van de dag. Het kan best aspecifiek zijn: zo ken ik collega’s die het prettig vinden om een avondpoli te draaien, omdat ze dan werken in alle rust, in een grotendeels leeg gebouw en bovendien een ochtend vrij hebben voor zichzelf of hun gezin.

Kijk met je collega’s hoe je een dag(deel) je energie kunt steken in iets waar je warm voor loopt. Verdeel wat meer de taken naar talenten en voorkeur, of het nou onderzoek, leiderschap of patiëntenzorg betreft. Sommige vakgroepen hanteren een work hard, play hard mentaliteit. Ze organiseren uitstapjes of korte vakanties vanuit het werk en brengen regelmatig tijd door met elkaar naast het werk.

Soms lukt het niet altijd om het plezier op je werk te vinden. Dan kan het prettig zijn om je energie te halen uit bezigheden naast je werk. Hobby’s of op het eerste oog nutteloos tijdverdrijf uit je jeugd, kunnen een goede basis vormen om iets te doen. Simpelweg omdat het je plezier en dus energie geeft.​​

Have fun!

Hans

 

11 december, 2023

Verder lezen

25-06-2024
De generatiekloof
Klinisch patholoog en Zin in Zorg-blogger Bojou Neecke over samenwerking, zelfinzicht en generatiekloven op de werkvloer Jaren geleden werkte ik als AIOS in een grote perifeer ziekenhuis. Vanwege wat strubbelingen tussen collega’s werd een teambuildingstraject opgezet. Onderdeel daarvan was de DISC persoonlijkheidstest (dominant, invloed, stabiel en consciëntieus),… Lees verder >
25-06-2024
Gastblogger Maartje Weterings | Is er een dokter in de lucht?
Het is 1.34 uur, in een vliegtuig ergens boven de Caribische zee: necesitamos un médico, galmt er door de speakers. We hebben een dokter nodig! Die is er en wel op rij 23 want daar zit ik: een basis-médica, die voor acht maanden op reis is en nog eventjes het slaapzand… Lees verder >
25-06-2024
Arts in auto
Het is 9 uur ’s ochtends en ik slinger over de snelweg. Ondanks de intredende winter staan de ramen open en de verwarming uit. Wakker-houd-muziek die een andere generatie als herrie zou omschrijven knalt uit de boxen en ik heb mezelf al meerdere keren in het gezicht geslagen. Toch val… Lees verder >