Zin in Zorg-moment: Inwendige glimlach

Een dag in het leven van Suzanne Booij, neuroloog en voorzitter LAD: “Vanochtend heb ik spreekuur samen met de coassistent. Want ze zijn er gelukkig weer, de jonge dokters in spe, die langzaam hun plek moeten vinden in de wereld die straks ook de hunne wordt. Na het opschorten van de coschappen tijdens de coronacrisis lopen co’s sinds ruim drie weken weer bij ons op de afdeling rond.”

“Gelukkig is de co bij ons niet iemand met ‘een witte jas die in de weg staat’, maar gaat de co op de polikliniek echt zelf aan de slag. Na een uurtje komt hij binnen (en dat het een hij is, is inmiddels bijzonder). Hij heeft de patiënte het hemd van het lijf gevraagd en ook nog helemaal onderzocht. Ik had in het dossier al gezien dat hij de casus goed had voorbereid en ook de aantekeningen van de huisarts had meegenomen. Enthousiast steekt hij van wal en vertelt een duidelijk verhaal over de nekklachten van de patiënt en de tintelingen in haar vingers. De anamnese is voor mij goed te volgen en na de mededeling dat het neurologisch onderzoek geen afwijkingen laat zien, komt hij tot zijn conclusie. En daar zit hem de crux. Zijn conclusie is namelijk dezelfde als de differentiaaldiagnose van de huisarts. Maar de reden van de huisarts om de patiënt door te sturen was dat hij er net niet zeker van was. En dat snap ik, want mijn conclusie is nét iets anders.

Wanneer ik nog twee extra vragen stel aan de patiënt en zij hierop een door mij verwacht antwoord geeft, verlaat ze met een waarschijnlijkheidsdiagnose en afspraak voor aanvullend onderzoek de spreekkamer en praat ik met de coassistent na. Hij kijkt nog een beetje beduusd. Een CTS, hoe heeft hij dat kunnen missen in de laatste week van zijn coschap neurologie, vraagt hij zich hardop af. We praten uitgebreid over hoe zijn denken werd beïnvloed door de verwijzing. Over zijn uitstekende anamnese, maar waarin hij net twee vragen was vergeten, en hoe ook dat beïnvloed werd door de verwijzing en zijn eigen aanname.

Voor mij zit hier de essentie van het opleiden van een coassistent. Al die kennis die hij heeft opgedaan, zit ergens in zijn hoofd, maar hoe krijgt hij die op het juiste moment eruit? Over een ziekte kun je tegenwoordig alles googelen. Maar dat kan pas als je weet wat de patiënt heeft. Dus hoe maak je nu die stap, en leer je los en onafhankelijk te denken van je voorganger – of in zijn geval een ervaren huisarts die daarom vraagt? Hoe weeg je alle informatie die de patiënt je geeft, waarbij je al die kennis toepast in de vragen die je stelt en dan tot een diagnose komt? Die natuurlijk hopelijk tijdens het coschap neurologie ook vaak een neurologische is, maar ook wel eens niet.

Vol goede moed verlaat hij mijn spreekkamer. Er zit nog een patiënt in de wachtkamer, die hij met een glimlach benadert. En ik glimlach inwendig ook. Want het geeft mijn werkdag net wat meer kleur als ik iemand iets kan leren waar hij wat aan heeft. Ik hoop dat mijn wereld de zijne wordt. En dat hij straks met veel plezier aan zijn artsenloopbaan begint!”

Suzanne Booij
Neuroloog en voorzitter LAD

Oproep

Wil jij ook jouw Zin in Zorg-moment van de dag delen met collega’s? Het moment waarop je jezelf ontspannen voelt, het positieve teamwork gevoel hebt met collega’s, en mooi verhaal hoort, iets beleeft dat jou raakt als dokter? Mail jouw verhaal dan naar info@zininzorg.nl

27 november, 2020