Het laatste biertje?

In mijn werk ontmoet ik vaak mensen die aan hun laatste levensfase zijn begonnen, of het nu gaat om patiënten met een levensverwachting van enkele maanden of zij die binnen enkele dagen zullen overlijden. Elk van deze mensen heeft een leven geleefd, soms te kort, soms prachtig lang. Ze dragen verhalen bij zich, hebben patronen en voorkeuren, een schat aan ervaringen en wijsheid. Waarom voelen we dan toch de drang om voor hen te beslissen wat goed voor hen is? Waarom nemen we hun autonomie weg en patroniseren we hen?

Pamperen we in de zorg niet te veel en vergeten we dat de patiënt, de mens, nog altijd verantwoordelijk mag zijn voor haar eigen keuzes? Wat doen we met een patiënt die comfortbehandelingen krijgt omdat er geen curatieve opties meer zijn, die zijn laatste drie maanden ingaat? Ontzeggen we hem de pizza of het biertje dat hij altijd zo waardeerde, of zeggen we juist: “Geniet ervan”? Bepalen wij wat goed is voor de patiënt of zien we wat voor hem van waarde is ook als waardevol? Ik kies voor het laatste.

Laten we de waarde erkennen in wat voor hen betekenisvol is. Juist in die laatste momenten kunnen we patiënten de vreugde en het comfort geven dat ze verdienen, door hen de vrijheid te geven om te genieten van wat hen gelukkig maakt. Laten we niet alleen zorgen voor hun lichaam, maar ook voor de innerlijke mens, door hun wensen en waarden te respecteren.

Het levert mooie inzichten op die ik in mijn werk als verpleegkundige meeneem maar zeker ook op persoonlijk vlak. Als verpleegkundige betekent dit dat ik nog beter luister naar de patiënt wat echt belangrijk is en ook vragen stel waarbij niet alleen de patiënt een glimlach op zijn gezicht krijg, maar ik ook. Proost, geniet.