De generatiekloof

Klinisch patholoog en Zin in Zorg-blogger Bojou Neecke over samenwerking, zelfinzicht en generatiekloven op de werkvloer

Jaren geleden werkte ik als AIOS in een grote perifeer ziekenhuis. Vanwege wat strubbelingen tussen collega’s werd een teambuildingstraject opgezet. Onderdeel daarvan was de DISC persoonlijkheidstest (dominant, invloed, stabiel en consciëntieus), ongetwijfeld bekend bij de lezers. Wow, wat heeft dat toen een indruk gemaakt. Ik kon gelijk de rode razers in hun hokje stoppen, daar was geen test voor nodig. Maar wat gaf dat een inzicht. Niet alleen in je eigen allergieën (aha, daarom trek ik ze zo slecht), maar ook in hoe de samenwerking met anderen verloopt, welke natuurlijke rol je automatisch op je neemt en niet onbelangrijk: hoe je samen met je ‘allergie-partner’ juist grote resultaten kunt neerzetten als je ziet dat je elkaar juist aanvult of op het juiste moment kunt stimuleren of afremmen. En het heeft echt geholpen om impulsen en emoties de baas te blijven in eindeloze vergaderingen of uitbarstingen van collega’s.

Maar toch, ondanks deze eyeopener raakte ik verzeild in situaties waarin de communicatie niet lekker liep. Recent las ik het boek ‘Het is maar werk’ van psychiater Hans Rode, waarin hij op zeer illustratieve wijze de verschillende generaties dokters uiteenzet. Enorm relevant, want ik heb ook te maken met de generatie boven me die vindt dat ‘ze tegenwoordig niet meer willen werken’ en die zich meer thuis voelt in het ziekenhuis dan thuis. Wij zijn als millennials heus niet minder toegewijd, maar vinden andere dingen belangrijk en er is meer ruimte voor individualiteit. Begrijpen dat we uit een andere generatie komen, maakt het makkelijker je eigen hart te volgen en je niet teveel aan te trekken van negatieve reacties. Hans vertelt in zijn boek dat Gen-Z al langzaam haar intrede doet op de werkvloer. Ongetwijfeld komen ze veel goeds brengen, zijn ze innovatief en idealistisch. Maar ik moet er dus ook voor waken dat ikzelf straks niet de starre oude zorgprofessional ben die ze niet begrijpt en hoofdschuddend roept dat vroeger alles beter was.